Μιλάμε για την ανάγκη επενδύσεων στη χώρα κα για αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου. ‘Ενας από τους κλάδους που έχει ορίσει και ξαναβρίσκει τον βηματισμό του και αξιοποιεί την ευκαιρία των προβλημάτων των ξένων ανταγωνιστών – Βλέπε Τουρκία -, καθώς και του ποιοτικότερου προϊόντος του, είναι αυτός των ιχθυοκαλλιεργειών (διαβάστε σχετικά στο σημερινό τεύχος). Με καλύτερο προϊόν, λοιπόν με πολύ πιο οργανωμένο δίκτυο πωλήσεων στις χώρες, όπου εξάγει, αλλά και με το υψηλότερο επίπεδο σε διαδικασία παραγωγής και σε R&D, οι ελλινικές ιχθυοκαλλιέργειες αποτελούν έναν απο τους κλάδους στους οποίους μπορεί να στηριχθεί το νέο πρότυπο παραγωγής για τη χώρα.
Κι όμως ενώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να αναπτυχθεί, το ίδιο το κράτος, μέσω του μηχανισμού του και της γραφειοκρατίας του, βάζει διαρκή εμπόδια. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το 2011, πριν από 14 χρόνιο δηλαδή, ψηφίστηκε το νέο χωροταξικό την επένδυση των ιχθυοκαλλιεργειών, προβλέποντας τις γνωστές ΠΟΑΥ, δηλαδή τις Περιοχές Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών. Έκτοτε, γνωστές άγνωστες οργανώσεις προσέφυγαν στην δικαιοσύνη εναντίον του νόμου. Τέσσερα χρόνια μετά, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τις προσφυγές κοθιστώντας το συγκεκριμένο χωροτoξικό ίσως το μόνο, με το οποίο το ΣτΕ δεν είχε το παραμικρό θέμα.
Έτσι, λοιπόν, ένας νόμος, ο οποίος ψηφίστηκε το 2011, άρχισε να εφαρμόζεται στην ουσία απο το 2015.
Τι σημαίνει να να εφαρμόζεται;
Ε, να εκκινήσουν οι προσπάθειες επενδύσεων στις προβλεπόμενες ΠΟΑΥ.
Διότι μη νομίζετε οτι τα πράγματα είναι τόσο απλά.
Σκεφτήται μόνο ότι:
Πρόκειται για το μοναδικά χωροταξικό το οποίο αφορά την πρωτογενή παραγωγή και είναι από τα λίγα χωροταξικά, που καταλήγουν σε προεδρικό διάταγμα κα όχι σε υπουργικές αποφάσεις (με ό,τι σημαίνει αυτό για τον απαιτούμενο χρόνο).
Επιπλέον, η κάθε επένδυση απαιτεί μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, η εκπόνηση και τελική έγκριση της οποίας παίρνει τουλάχιστω δύο χρόνια.
Για ποιο λόγο;
Διότι ούτε λίγο, ούτε πολύ, περνάει συνολικά από 13 υπουργείο κα υπηρεσίες!
Πληροφορούμαι μάλιστα, ότι υπάρχουν ΠΟΑΥ προς έγκριση, που βρίσκονται στο γραφείο αρμόδιου υπουργού εδώ κα δύο χρόνια!
Επιπλέον, παρά τo γεγονός οτι ο νόμος προβλέπει και διαβούλευση, αλλά δίμηνης διάρκειας, αυτή διαρκεί για πολλά ΠΟΑΥ έως και έξι μήνες!
Και φυσικά, μετά από την διαβούλευση, ακολουθούν κσι νέες προσφυγές, ανά περιοχή, που φτάνουν στο ΣτΕ. Για να καταλάβετε, τι συζητάμε υπόρχουν ΠΟΑΥ, που είνα σε εκκρεμότητα από το 2015! Δηλαδή, μόνο δέκα χρόνια, όταν, στον Τουρκία, το χρονυά διάστημα από την υποβολή αίτησης μέχρι την έκδοση της σχετικής άδειας, είναι έξι μόνες!
Με αυτά και με τα άλλα, πληροφορούμαι ότι οι Ισπανοί που έχουν επενδύσει στα Ιχθυοτροφεία Κεφαλλονιάς, βλέποντας την υπομονή τους να εξαντλείται, ψέλλισαν πρόσφατο ότι “ίσως θα πρέπει να πάμε σε άλλη χώρα”. Τόσο απλά.
Νεκτάριος Β. Νώτης – FnB
